رواية أسفة انا لا ارفض الطلاق الفصل السابع عشر 17 بقلم يسرا مسعد
الحلقه السابعه عشر
يقف محمد سرحانا للحظات وتقف ساره بجانبه تتأمله مشفقه عليه
ساره: اامم انا رايئى ان كده كفايه يلا بينا نحاسب ونروح
محمد:ايه؟
ساره برقه: يلا نروح
محمد: وعزومه الغدا عايزه تهربى اطمنى ياستى مش هدفعك حاجه
ساره: ابد والله بس بجد ماليش نفس
محمد: وايه اللى سد نفسك دا انتى كنتى مش عايزه تيجى عشان كنتى جعانه
ساره: ابدا عادى يعنى
محمد: لاء مينفعش نروح على طول كده
ساره: ليه بأه؟
محمد: الميكانيكى اتصل بيا وقالى ساعه ويخلص العربيه فبدال مانروح وننزل تانى نجيبها ايه رأيك نقعد ف اى كافيه
نشرب حاجه وعلى بال مانوصل عنده تكون الساعه عدت
ساره: اوك احسن برضه
محمد: طيب يلا بينا تحبى نقعد فين
ساره: اى مكان
محمد: طب تعالى نقعد ف سيلانترو
ساره :اوك
يدخلو سيلانترو وينتقى محمد تربيزه بعينها بعيده نوعا ما عن الانظار ياتى الجرسون ليعرف طلبهم
محمد: تشربى ايه
ساره: نسكافيه
التفت محمد للجرسون قائلا: اتنين عصير مانجو من فضلك
ساره نظرت له بتعجب: ياسلام
محمد يابنتى ارحمى روحك نسكافيه ايه كل شويه ده غلط عليكى والاسم دكتوره
ساره:طيب خلاص انت هتعمل زى ماما
سرح محمد للحظه وبعد شويه قال: الدنيا دى صغيره جدا
ساره مبتسمه :ااه فعلا
هيا اميره اخت ادهم؟؟؟؟؟؟؟
محمد متفاجىء:لاء .ادهم وحيد مالوش اخوات اصلا دى بنت عمى
بصى انا هرسملك الخريطه العائليه بتاعتنا عشان انتى كده شكلك توهتى
ساره: ااه الصراحه
محمد: بصى ياستى انا عندى عمى الكبير اسمه صفوت ليه تؤام عزت ده يبقى ابو ادهم ماشى ركزى عزت ابو ادهم
ساره:طب وصفوت؟
محمد:لاء صفوت ما اتجوزش من اساسه ولما عزت( ابو ادهم) ومراته (ام ادهم)ماتوا ف حادثه عربيه هوا اللى ربى ادهم كان وقتها ادهم عنده بتاع 3 سنين كده
تأثرت ساره لمعرفتها بأن ادهم يتيم الاب والام
محمد: اكملك ياستى بعد صفوت وعزت عمى معتز ده جه فردانى كده عنده خالد ابن عمى اللى مراته ماتت قريب وبس مراته ماكنتش عايزه عيال تانى
بعد كده حسن ابويا وحسين هما الاتنين تؤام حسين يبقى ابو اميره و اسماء
ساره: ما شاء الله على جدتك
محمد: ههههههههه ااه وبعد منهم لبنى وبهاء ده عمتى لبنى عايشه وعندها 3 بنات ارخم من بعض وبهاء عنده حازم وعمرو
ساره : ماشاء الله عيله بجد تلخبط
