-->

رواية اغتصب حقي الفصل الثاني 2 بقلم سارة بركات

رواية اغتصب حقي الفصل الثاني 2 بقلم سارة بركات

     

    رواية اغتصب حقي الفصل الثاني 2 بقلم سارة بركات

    واية /إغتصب حقى
    تأليف/ساره بركات
    لا إله إلا أنت سبحانك إنى كنت من الظالمين ❤
    ...............
    الفصل الثانى:

    كانوا قاعدين وبيتكلموا مع بعض..

    دعاء:"ماهو رخم جدا يا طنط مش بطيقه أنا ناويه أرفضه أصلا."

    صفاء بصدمه:"ترفضى مين يابنت؟! هو فى واحده تطول يجيلها دكتور فى الجامعه؟!"

    مروه بإنشغال وهى فى المطبخ وبصوت مسموع:"يا ماما سيبك منها دى راكبه دماغها أصلا."

    صفاء لدعاء:"حرام يابنتى ، جربى تتعرفى عليه هو ممكن يكون جد شويه عشان بس هو دكتور فى الجامعه ، لكن لما تتعاملى معاه شخصيا بره الجامعه أكيد هتلاقيه حد تانى."

    دعاء بتفكير:"تصدقى حضرتك عندك حق."

    مروه وهى بتقدم الشاى:"مانا فضلت أقولها كده يا ماما ، بس إنتى عارفاها عنيده وهبله."

    صفاء:"صحيح يا حبيبتى ، بما إن صاحبتك هنا حابه أتكلم معاكى فى موضوع."

    مروه بإستفسار وهى بتقعد جنب دعاء:"خير يا ماما؟"

    صفاء بتنهيده:"كل خير إن شاء الله ، أنا إتصرفت فى فلوس من عم حسن البقال.."

    مروه بضيق وهى بتقاطعها:"تانى يا ماما؟َ!"

    صفاء:"سبينى أكمل ، أنا إستلفت الفلوس دى عشان تروحى الفن داى مع دعاء."

    دعاء بفرحه:"هييييييييه ، هنبقى مع بعض و هنخربها و..."

    مروه وهى بتقاطعها:"ماينفعش."

    صفاء بإستفسار:"ليه ياحبيبتى؟"

    مروه بضيق:"ماما أنا هرجع الفلوس دى دلوقتى حالا ، ماينفعش نستلف من حد ، إحنا كفايه علينا معاش بابا الله يرحمه ومش عاوزين حاجه زياده خلاص ، ومش هروح فن داى."

    دعاء بحزن:"هو أنتى مش عاوزه تيجى معايا يا مروه؟ طب أدفعلك أنا فلوس الفن داى وتوافقى؟"

    مروه بتنهيده صعبه:"كفايه يا دعاء الموبايل إللى جبتيهولى يوم عيد ميلادى شكرا بس أنا مش حابه أتعب حد معايا ، ياماما هاتى الفلوس و.."

    دعاء بحزن وهى بتقاطعها:"إنتى مش بتحبينى."

    صفاء:"خلاص يابنات إهدوا ، مروه عشان خاطرى ياحبيبتى روحى غيرى جو يومها وأهو بالمره إعتبريها بداية جديده وحلوه ليكى بعد الإمتحانات."

    مروه بإستفسار:"وإنتى عرفتى منين يا ماما إنها بعد الإمتحانات؟"

    صفاء بتردد:"ماهى الحاجات دى بتبقى آخر سنه رابعه فأنا خمنت إنها بعد الإمتحانات."

    دعاء بضيق:"إنتى مالك مقفلاها أوى كده ليه؟ ماتوافقى وخلاص وياستى صدقينى هتتحل."

    صفاء:"أيوه ياحبيتبى إسمعى كلام دعاء ، أهو تغيروا جو شويه."

    فضلت قاعده تفكر شويه فى كلامهم لحد ماقررت...

    مروه بتنهيده صعبه وهى بتبصلهم:"طيب ، موافقه."

    دعاء بفرحه وهى بتاخدها فى حضنها:"هنخربها يا بشر."

    مروه:"ربنا يستر."

    صفاء:"أنا هقوم أسخن الأكل ، لازم تقعدى معانا يا دعاء شويه."

    دعاء:"حاضر يا طنط ، أنا كلمتهم فى الفيلا وقولتلهم إنى عند مروه بابا وماما مش هيقلقوا يعنى."

    صفاء بإبتسامه:"ماشى ياحبيبتى."

    مروه بهمس لدعاء بعد دخول صفاء للمطبخ:"البنت إللى إسمها سوزان دى فضلت تجرى ورايا النهارده فى الجامعه الصبح."

    دعاء بضيق:"أنا مش عارفه إيه إللى خلاكى تتلمى على الأشكال دى يا ساتر."

    مروه:"إهدى كده أنا مش بتعامل معاها أصلا ، هى كانت بتقنعنى إنى أحضر الفن داى وكده ، بس أنا رفضت."

    دعاء:"أحسن ، مش بحبها أصلا ومش برتاحلها ، أنا مش عارفه شايفه نفسها على إيه دى؟ مش عشان أبوها غنى تتنطط على خلق الله كده ، أنا أهوه عاديه ومش بتكبر على حد."

    مروه بضحكه مكتومه:" مانا أخدت بالى ، فى واحد مسكين المفروض هيجيلك الفيلا بعد المغرب وإنتى ناويه تتكبرى عليه وترفضيه."

    دعاء بإحراج مع توتر:"ما خلاص بقا ، مانا إتفقت معاكم إنى هقعد معاه وأتعرف عليه ، إقفلى الموضوع بقا عشان بتكسف."

    مروه بغمزه:"بتتكسفى يا بطه."

    دعاء:"يوووووه بقا يا مروه ، خلاص يابنتى."

    مروه بضحكه مكتومه:"خلاص سكت."

    صفاء وهى بتخرج من المطبخ:" يلا يابنات الغداء جاهز."

    دعاء وهى بتتهرب من مروه:"يلا يا طنط ، عشان هموت من الجوع."

    مروه بتريقه:"حاسبى أحسن تاكلينا مع الأكل وإنتى مش واخده بالك."

    دعاء بضيق:"رخمه."

    مروه:"مش أرخم منك."

    صفاء وهى بتحط الأكل على الأرض:"يلا ياحبايبى كفايه خناق."

    دعاء وهى بتقعد على الأرض:"بقولك إيه يا طنط قبل ما ناكل كده ، كنت عاوزه أستاذنك فى إن مروه تيجى تقعد معايا النهارده لما إللى إسمه تامر ده ييجى ، تساعدنى يعنى وتخرجنى من إللى أنا فيه."

    مروه بضيق وهى بتقعد جمبها:"شايفانى بلياتشو؟ وبعدين ده عريسك إنتى مش عريسى أنا."

    دعاء:"إسكتى إنتى أنا مش بكلمك ، ها قولتى إيه يا طنط ياحبيبتى؟"

    صفاء بتنهيده:"طب هى هترجع البيت بليل إزاى؟"

    دعاء:"أوعدك إن السواق هيوصلها ، ولو خايفه عليها أوى هوصلها أنا."

    صفاء:"لا ياحبيبتى ماتتعبيش نفسك، خلاص تخلصوا وهى ترجع مع السواق."

    دعاء بتنهيده:"ماشى ، يلا ناكل."

    مروه بضحكه مكتومه:"أومال بقا لو مش هتاكلى فى الفيلا بعد ماتروحى كنتى هتعملى فينا إيه؟"

    دعاء:"إنتى مالك إنتى؟ ده بيت طنط صفاء حبيبتى يعنى آكل فيه زى مانا عاوزه."

    مروه:"بهزر ياختى."

    صفاء:"يلا ياحبايبى ماينفعش الكلام على الأكل كده يلا سموا الله."

    مروه ودعاء فى صوت واحد:"بسم الله الرحمن الرحيم."

    بدأوا ياكلوا......

    ـــــــــــــــــــــــــــــ

    قبل حلول المساء:

    كانت واقفه معاها فى أوضتها وبتختار معاها حاجه مناسبه...

    دعاء بإستفسار:"الفستان ده حلو؟"

    مروه:"أنا مش عارفه إنتى بتسألينى ليه ، أنا مبفهمش فى الكلام ده ، شوفى إنتى."

    دعاء بنفاذ صبر:"يوووه يابنتى لحد إمتى هفضل أعلم فيكى؟."

    مروه:"ياستى أنا ماليش فى لبسكم ده سبينى فى حالى بقا."

    دعاء بتنهيده وهى بتديلها الفستان:"طب خدى إلبسيه."

    مروه بتعجب:"نعم! ألبس إيه؟ لا طبعا."

    دعاء:"يابنتى عاوزه أشوفه عليكى عشان أعرف حلو ولا لا ، إنتى جسمك مظبوك عنى شويه فهعرف منك."

    مروه بضيق وهى بتاخده:"طيب أما نشوف آخرتها."

    بعد فتره بسيطه خرجت من الحمام...تأليف ساره بركات

    دعاء بغمزه وهى بتقرب منها:"ده إنتى بقيتى أحلى منى يابنتى."

    مروه بضيق:"يلا إنجزى شوفى هيبقى حلو عليكى ولا لا ، أنا مابحبش ألبس الفساتين العريانه دى."

    دعاء بإستغراب:"هو أنتى مش واخده بالك إنى لبست؟ وبعدين ده مش عريان هو بحمالات ولحد الركبه وواسع أهوه أى نعم هو لونه أزرق بس حلو."

    مروه بضيق:" أنا هروح أغير."

    دعاء بحزن وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى إلبسيه، إنتى بالنسبالى أختى يعنى لازم تفرحيلى."

    مروه بإبتسامه خفيفه:" صدقينى أنا فرحانه ، بس الفرحه أو المشاعر عموما مش باللبس."

    دعاء برجاء:"ممكن طيب تنفذى طلبى ده ، عشان خاطرى خليكى لابساه وياستى لما تروحى غيريه."

    مروه بتنهيده صعبه:"طيب."

    دعاء بفرحه وهى بتقرب من شعرها:"هييييييه ، إستنى بقا عشان هعملك تسريحه حلوه أوى."

    مروه بإستغراب:"هتعملى إيه؟"

    دعاء:"هعملك تسريحه حلوه بدل الكحكه إللى إنتى عاملاها دى."

    مروه بضيق مع تحذير وهى بتبعد عنها:"كله إلا شعرى يا دعاء ، إياكى تقربى منه."

    بعد فتره بسيطه....

    دعاء بتنهيده:"وأخيرا خلصت ، إيه رأيك فى التسريحه؟"

    مروه بضيق وهى بتبص فى المرايه:"عاديه."

    دعاء بضيق:"إيه دى إللى عاديه؟ ده أنا بينت جمال شعرك الأسود إللى إنتى مخبياه فى الكحكه إللى دايما بتعمليها دى ، شايفه شعرك طويل وحلو إزاى وناعم تبارك الله يعنى."

    مروه:"خلصتى كلام؟"

    دعاء كانت لسه هترد قطع كلامهم دخول والدتها...

    سناء:"العريس جه يا دعاء وكل ده وإنتى لسه بتجهزى ، ماشاء الله إيه الجمال ده يا مروه؟!"

    دعاء:"أيوه يا ماما إقنعيها وشجعيها ، خليها تلبس فساتين بدل البلوزه القديمه والجيبه المكرمشه إللى دايما بتلبسهم دول."

    مروه بعصبيه مكتومه:"دعاء."

    دعاء بحزن وهى مدركه للموقف:"أنا آسفه ،أنا مش عارفه الكلام ده طلع منى إزاى."

    مروه بسطحيه وهى بتدخل للحمام:"ماحصلش حاجه لكل ده ، أنا لازم أمشى عشان إتأخرت على ماما."

    دعاء بدموع مكتومه وهى بتمسكها من دراعها:"عشان خاطرى يا مروه ماتزعليش منى ،أنا كنت بهزر."

    سناء وهى بتقرب من مروه:"ماتزعليش من دعاء ياحبيبتى إنتى عارفه إنها دبش دايما ومش بتاخد بالها من كلامها إللى بتقوله ، وبعدين يعنى مالها الجيبه المكرمشه ماهى حلوه أهيه هى والبلوزه ، ماتزعليش."

    دعاء:"عشان خاطرى خليكى معايا."

    مروه بتنهيده صعبه:"خلاص حصل خير."

    دعاء وهى بتحضنها:"كنت عارفه إنك مش هتزعلى منى ، مافيش حد بيزعل من أخته أبدا."

    سناء:"العريس بره يابنات ، ماتتأخروش."

    دعاء ومروه فى صوت واحد:"حاضر."

    قبل ماتخرج من الأوضه إفتكرت حاجه..

    سناء:"اه صحيح يا حبيبتى، إعملى قهوه للعريس ماتنسيش."

    دعاء بخبث:"بس كده؟ عنيا يا ماما."

    مروه بضحكه مكتومه:"ربنا يستر."

    دعاء لمروه بعد خروج سناء:"هخليه يندم على كل إللى عمله فيا طول السنه دى كلها."

    مروه بدهشه:"هتعملى إيه؟!!"

    دعاء بخبث:"تعالى ورايا وهتعرفى."

    بعد فتره بسيطه دخلوا صالون الفيلا.. مروه قعدت جنب سناء وبدأت دعاء تقدم القهوه..

    دعاء بإبتسامه لتامر:"إتفضل قهوة حضرتك."

    تامر بإبتسامه وهو بياخد منها فنجان القهوه:"شكرا يا عسل."

    دعاء بإستغراب:"عسل؟!"

    تامر بإستفسار:"فى حاجه ولا إيه؟"

    ماهر:"إحم إحم ، هتفضلى واقفه كتير كده ياحبيبتى؟ يلا إقعدى جنب مروه."

    دعاء:"حاضر يا بابا."

    قعدت جنب مروه وبدأ يتكلم..

    تامر بتنهيده:"أنا يسعدنى يا عمى ويشرفنى إنى أطلب إيد دعاء بنت حضرتك."

    ماهر بإبتسامه:"أنا يزيدنى الشرف بس خلينا نتكلم الأول ونتفق عشان نعرف كل حاجه هتمشى إزاى ، أول سؤال حضرتك جاى لوحدك ليه؟"

    تامر بإبتسامه خفيفه:"والدى ووالدتى متوفيين وأنا عايش لوحدى ، ماليش إخوات يعنى بس ليا أصحابى."

    بص فى الساعه وبعدها كمل...

    تامر بتنهيده صعبه:"أنا مش عارف هما إتأخروا كده ليه؟ أنا آسف على الإزعاج صدقنى."

    ماهر:"ولا يهمك يابنى ، إتفصل إشرب القهوه قبل ماتبرد."

    تامر:"حاضر ياعمى."

    بدأ يشرب القهوه وبعدها بدأ يكح لفتره طويله..

    ماهر بصدمه وهو بيخبط على ضهره:"فى إيه يابنى خير؟"

    تامر بصعوبه:"مافيش حاجه ياعمى ، هى بس القهوه مسكره شويه ، بس تسلم إيديها ،جميله."

    مروه بهمس لدعاء:"كان لازم الملح يا دعاء؟!!! الراجل هيفطس."

    دعاء بهمس:"حقى وأخدته منه."

    سناء بهمس لدعاء:"حسابك معايا لما يمشى."

    بدأ يشرب مايه كتير...وبعد فتره بسيطه كمل كلامه...

    تامر:"طلباتك ياعمى ، أنا جاهز أجيب كل إللى حضرتك هتطلبه ، إنت أؤمر وأنا أنفذ."

    دعاء بصوت مسموع وبدون قصد:"هو أنت جاى تشترى كنبه!!"

    تامر بإستغراب وهو بيبصلها:"أفندم!!"

    ماهر بضيق مكتوم:"هى ماتقصدش يابنى ، إنت عارف بقا توتر العرايس وكده ، صح يا دعاء؟"

    دعاء وهى بتجز على أسنانه:"آسفه."

    تامر بتنهيده:"معلش يا عمى ، بس هو أنا ممكن طيب أقعد مع العروسه شويه؟"

    ماهر بإبتسامه وهو بيقوم من مكانه:"خد راحتك يابنى، يلا ياسناء يلا يا مروه."

    قام من مكانه وقعد جنبها بعد خروحهم من الصالون...

    تامر:"على فكره أنا ماكذبتش ، القهوه كانت حلوه ، عشان من إيدك."

    دعاء بإستغراب وهى بتبصله:"هو أنت دكتور تامر؟"

    تامر بإبتسامه:"تامر بس ، دكتور دى كانت فى الجامعه وخلاص إنتى خلصتى الجامعه مش فاضل غير الإمتحانات."

    دعاء بذهول:"هاه؟ هو حضرتك جاى ليه؟"

    تامر بإبتسامه جذابه:"جاى عشان أخطبك لإنى حبيتك يا كسوله ياللى نمتى فى أغلب محاضراتى."

    الفصل الثالث من هنا

    إرسال تعليق

    جميع الروايات والقصص المنشورة علي الموقع هي روايات مجانية أخذنا إذن بنشرها من أصحابها إذا وجدت أي رواية لها حقوق ملكية فكرية أو تُريد إزالتها من الموقع اتصل بنا ، ونقوم بحذفها فوراً .